PEG-MGF (PEGylated Mechano Growth Factor)

1. Przegląd

PEG-MGF (PEG-ylowany czynnik wzrostu mechanicznego) to chemicznie zmodyfikowana forma czynnika wzrostu mechanicznego (MGF), wariantu potokowego czynnika wzrostu podobnego do insuliny 1 (IGF-1), produkowanego przez gen IGF1 na chromosomie 12q23.2 [2][12]. Gen IGF1 ulega alternatywnemu splicingowi egzonów 4 do 6, tworząc kilka transkryptów mRNA kodujących różne izoformy IGF-1. U ludzi dominującymi izoformami są IGF-1Ea (krążąca forma pochodzenia wątrobowego) i IGF-1Ec (MGF, forma pochodzenia mięśniowego wrażliwa na mechanikę) [2][3].

MGF został scharakteryzowany przez Geoffrey'a Goldspinka i współpracowników z University College London, począwszy od połowy lat 90. XX wieku. Zidentyfikowali go jako pierwszy wariant potokowy IGF-1 wyrażany w odpowiedzi na stres mechaniczny mięśni szkieletowych – stąd nazwa „Czynnik wzrostu mechanicznego” [1][3]. Charakterystyczną cechą MGF jest jego unikalne przedłużenie C-końcowego peptydu E, kodowane przez przesunięcie ramki odczytu w eksonie 5. Ten peptyd E ma 24 aminokwasy u ludzi (Ec) i 26 aminokwasów u gryzoni (Eb) i nadaje aktywności biologiczne odmienne od dojrzałego IGF-1 [2].

Kluczowym odkryciem było to, że peptyd E MGF ma autonomiczną aktywność biologiczną niezależną od dojrzałej domeny IGF-1. Podczas gdy dojrzały IGF-1 (wspólny dla wszystkich wariantów potokowych po przetworzeniu propeptydu) działa poprzez receptor IGF-1 (IGF-1R), promując różnicowanie komórek i syntezę białek, peptyd E MGF aktywuje uśpione komórki satelitarne mięśni (macierzyste) i promuje ich proliferację, nie indukując przedwczesnego różnicowania [1][7]. Ta podwójna aktywność – aktywacja komórek satelitarnych przez peptyd E i późniejsze wsparcie różnicowania przez dojrzały IGF-1 – pozycjonuje MGF jako kluczowego koordynatora odpowiedzi naprawczej mięśni.

PEGylacja rozwiązuje główną farmakologiczną wadę MGF. Niemodyfikowany peptyd E ma okres półtrwania w osoczu wynoszący zaledwie kilka minut z powodu szybkiej filtracji nerkowej (peptyd jest znacznie poniź progu klirensu nerkowego) i degradacji proteolitycznej [11]. Kowalencyjne przyłączenie łańcuchów polietylenoglikolu (PEG) zwiększa promień hydrodynamiczny cząsteczki powyżej progu filtracji nerkowej i osłania ją przed enzymami proteolitycznymi, wydłużając okres półtrwania do kilku godzin [11]. To sprawia, że systemowe podawanie PEG-MGF jest bardziej praktyczne niż niemodyfikowanego peptydu.

PEG-MGF jest klasyfikowany jako substancja zakazana przez WADA w kategorii S2 (Hormony peptydowe, czynniki wzrostu, substancje pokrewne i mimetyki) i nie wszedł do badań klinicznych u ludzi [2].

Peptyd macierzysty

Wariant potokowy MGF (Czynnik Wzrostu Mechanicznego / IGF-1Ec)

Gen

IGF1 (chromosom 12q23.2)

Sekwencja peptydu E MGF

24 aminokwasy unikalne dla wariantu potokowego Ec

Modyfikacja

PEGylacja (konjugacja z glikolem polietylenowym)

Okres półtrwania (niezmodyfikowany MGF)

Kilka minut

Okres półtrwania (PEG-MGF)

Wydłużony do kilku godzin (dokładna wartość zależy od wielkości PEG)

Badane drogi podania

Domęśniowe, podskórne, dotrzewnowe (u zwierząt)

Status FDA

Niezatwierdzony; związek badawczy przedkliniczny

Status WADA

Zabroniony przez cały czas (S2: Peptydowe hormony, czynniki wzrostu)

2. Mechanizm działania

Ekspresja MGF i kaskada naprawcza

Wzorzec ekspresji czasowej wariantów potokowych IGF-1 podczas naprawy mięśni przebiega według sekwencyjnego programu [3]:

1. Stres mechaniczny lub uszkodzenie wywołuje natychmiastową ekspresję mRNA MGF (w ciągu kilku godzin)
2. Peptyd E MGF aktywuje uśpione komórki satelitarne, stymulując ich wejście do cyklu komórkowego
3. Proliferacja komórek satelitarnych zwiększa pulę komórek prekursorowych mioegennych
4. Przejście do ekspresji IGF-1Ea następuje po ekspresji MGF, promując różnicowanie i fuzję mioblastów
5. Dojrzały IGF-1 napędza syntezę białek i hipertrofię włókien mięśniowych poprzez sygnalizację IGF-1R/PI3K/Akt/mTOR

Ten sekwencyjny program zapewnia, że pula komórek satelitarnych jest najpierw rozszerzana (przez MGF), zanim sygnały różnicowania (z IGF-1Ea) przekształcą komórki prekursorowe w dojrzałe włókna mięśniowe [1][3].

Peptyd E MGF: Autonomiczna aktywność

Peptyd E MGF działa poprzez mechanizmy niezależne od klasycznego receptora IGF-1 [6]:

• Aktywacja komórek satelitarnych: Peptyd E indukuje uśpione (G0) komórki satelitarne do ponownego wejścia w cykl komórkowy, co jest kluczowym etapem regeneracji mięśni [1][7]
• Proliferacja bez różnicowania: W przeciwieństwie do dojrzałego IGF-1, który promuje zarówno proliferację, jak i różnicowanie, peptyd E selektywnie napędza proliferację, jednocześnie hamując przedwczesne różnicowanie, utrzymując pulę komórek progenitorowych [7][9]
• Neuroprotekcja: Peptyd E chroni neurony przed stresem oksydacyjnym i ekscytotoksycznością poprzez mechanizmy niezależne od IGF-1R [4][6]
• Kardioprotekcja: Peptyd E zmniejsza apoptozę kardiomiocytów po urazie niedokrwiennym [5]

Kandalla i wsp. (2011) potwierdzili te wyniki w ludzkich komórkach, wykazując, że syntetyczny peptyd E MGF zwiększał proliferację ludzkich komórek progenitorowych mięśni i hamował przedwczesne różnicowanie w kulturze [7].

PEGylacja: Wydłużenie okresu półtrwania

PEGylacja polega na kowalencyjnym przyłączeniu polimerów polietylenoglikolu do peptydu [11]. Łańcuchy PEG wydłużają okres półtrwania poprzez dwa mechanizmy:

1. Zwiększony promień hydrodynamiczny: Sprzężony peptyd-PEG ma efektywny rozmiar cząsteczki znacznie większy niż wolny peptyd, co zmniejsza szybkość filtracji kłębuszkowej w nerkach
2. Osłona steryczna: Łańcuchy PEG tworzą otoczkę wodną wokół peptydu, która fizycznie blokuje dostęp enzymom proteolitycznym

Osiągnięty okres półtrwania zależy od rozmiaru i konfiguracji użytej grupy PEG. Typowe konfiguracje dla PEGylacji peptydów obejmują łańcuchy PEG o masie od 2 kDa do 40 kDa [11].

3. Badane zastosowania

Naprawa i regeneracja mięśni

Poziom dowodów: Umiarkowany (badania na zwierzętach i in vitro)

Głównym badanym zastosowaniem MGF jest naprawa mięśni. Hill i Goldspink (2003) wykazali, że MGF jest pierwszym wariantem potokowym IGF-1 wyrażanym po uszkodzeniu mięśni, poprzedzając IGF-1Ea o kilka godzin [3]. U myszy dystroficznych (mdx), z ALS (SOD1) i zdrowych, dostarczany przez AAV MGF zwiększał liczbę komórek progenitorowych mięśni i opóźniał pogorszenie funkcji [10]. Hameed i wsp. (2003) pokazali, że ekspresja mRNA MGF wzrasta po treningu oporowym u młodych i starszych mężczyzn, ale odpowiedź jest znacznie stłumiona u osób starszych, co sugeruje, że związane z wiekiem upośledzenie sygnalizacji MGF przyczynia się do sarkopenii [8].

Neuroprotekcja

Poziom dowodów: Wstępny (badania na zwierzętach i in vitro)

Dluzniewska i wsp. (2005) wykazali silne działanie neuroprotekcyjne peptydu E MGF zarówno w kulturach neuronów in vitro, jak i w modelach niedokrwienia mózgu szczura in vivo [6]. Peptyd E chronił przed ekscytotoksycznością i uszkodzeniami oksydacyjnymi poprzez mechanizmy niezależne od IGF-1R, sugerując odrębny szlak neuroprotekcyjny. Mills i wsp. (2007) potwierdzili te wyniki, pokazując promowanie wzrostu neurytów i zwiększenie przeżywalności neuronów [4].

Kardioprotekcja

Poziom dowodów: Wstępny (badania na zwierzętach i in vitro)

Carpenter i wsp. (2008) wykazali, że peptyd E MGF zmniejszał apoptozę kardiomiocytów po symulowanym niedokrwieniu in vitro i poprawiał funkcję serca w mysim modelu zawału mięśnia sercowego [5]. Mechanizm kardioprotekcyjny wydaje się obejmować sygnalizację antyapoptotyczną niezależną od klasycznego szlaku IGF-1R.

4. Podsumowanie dowodów klinicznych

5. Dawkowanie w badaniach

Nie istnieją kliniczne protokoły dawkowania PEG-MGF. Poniższe dane odzwierciedlają dawki z badań przedklinicznych.

6. Bezpieczeństwo i skutki uboczne

Nie istnieją kliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa PEG-MGF, ponieważ związek ten nie wszedł do badań u ludzi. Przedkliniczne rozważania obejmują:

• Szlak IGF-1 i ryzyko raka: Dojrzała domena IGF-1 MGF sygnalizuje poprzez IGF-1R, szlak zaangażowany w proliferację komórek i potencjalnie wzrost guzów. Jednak autonomiczna aktywność peptydu E poprzez szlaki niezależne od IGF-1R może mieć inne implikacje ryzyka.
• Wyczerpanie komórek satelitarnych: Przewlekła stymulacja proliferacji komórek satelitarnych teoretycznie mogłaby wyczerpać pulę komórek macierzystych w czasie.
• Obawy związane z PEG: PEG-ylowane związki mogą indukować przeciwciała anty-PEG przy powtarzaniu dawek, potencjalnie powodując przyspieszone klirensowanie z krwi lub reakcje nadwrażliwości.
• Obawy dotyczące czystości: PEG-MGF nie jest produkowany w warunkach farmaceutycznych do dostaw komercyjnych.

WADA zakazuje MGF i jego pochodnych przez cały czas w kategorii S2, odzwierciedlając obawy dotyczące jego potencjału do poprawy wyników sportowych poprzez przyspieszenie wzrostu mięśni i naprawy [2].

7. Farmakokinetyka

Niemodyfikowany peptyd E MGF

Niemodyfikowany peptyd E MGF ma niezwykle krótki okres półtrwania w osoczu wynoszący zaledwie kilka minut po podaniu systemowym [11]. Ten szybki klirens zachodzi poprzez dwa główne mechanizmy:

• Filtracja nerkowa: 24-aminokwasowy peptyd E (około 2,5 kDa) jest znacznie poniź progu filtracji kłębuszkowej wynoszącego około 60 kDa, co prowadzi do szybkiego wydalania z moczem.
• Degradacja proteolityczna: Proteazy surowicy, w tym aminopeptydazy i endopeptydazy, szybko degradują nieosłonięty peptyd w krążeniu.

Ta farmakokinetyczna wada sprawia, że systemowe podawanie niemodyfikowanego MGF jest niepraktyczne dla utrzymania efektów biologicznych, ponieważ peptyd jest usuwany, zanim dojdzie do odpowiedniego narażenia tkankowego.

Wzmocnienie farmakokinetyczne PEG-MGF

PEGylacja jednocześnie rozwiązuje oba mechanizmy klirensu [11]:

Zwiększony promień hydrodynamiczny: Kowalencyjne przyłączenie łańcuchów PEG (zazwyczaj 2-40 kDa) dramatycznie zwiększa efektywny rozmiar cząsteczki sprzężonej. Peptyd o masie 2,5 kDa sprzężony z łańcuchem PEG o masie 20 kDa ma pozorną masę cząsteczkową znacznie przekraczającą próg filtracji nerkowej, zmniejszając szybkość filtracji kłębuszkowej o rzędy wielkości.

Osłona steryczna: Łańcuchy PEG tworzą gęstą otoczkę wodną („chmurę PEG”) wokół peptydu, która fizycznie blokuje dostęp enzymom proteolitycznym. Ta bariera steryczna zmniejsza degradację enzymatyczną bez zmiany wewnętrznej aktywności biologicznej peptydu po jego dysocjacji lub prezentacji aktywnej domeny.

Wydłużenie okresu półtrwania: PEG-MGF osiąga okres półtrwania w osoczu wydłużony do kilku godzin (dokładna wartość zależy od masy cząsteczkowej PEG i miejsca koniugacji), co stanowi około 50-100-krotne poprawę w porównaniu z niemodyfikowanym peptydem [11].

Dystrybucja: PEG-MGF dystrybuuje się wolniej do tkanek ze względu na większy rozmiar, ale osiąga utrzymujące się narażenie tkankowe. Grupa PEG nie przenika efektywnie przez barierę krew-mózg, więc zastosowania neuroprotekcyjne mogą wymagać alternatywnych strategii dostarczania.

Rozważania dotyczące immunogenności: Powtarzanie dawek PEG-ylowanych związków może u niektórych osób indukować przeciwciała anty-PEG, co może prowadzić do przyspieszonego klirensu z krwi (zjawisko ABC) przy kolejnych dawkach [11]. Jest to efekt klasowy PEG-ylowanych terapii i zaobserwowano go w przypadku innych sprzężonych PEG-peptydów.

Kinetyka ekspresji tkankowej (endogenny MGF)

Wzorzec ekspresji czasowej endogennego MGF przebiega według określonej sekwencji po uszkodzeniu mięśni [3]:

1. 0-2 godziny po uszkodzeniu: Rozpoczyna się ekspresja mRNA MGF (pierwszy wariant potokowy IGF-1 reagujący)
2. 2-6 godzin: Szczytowa ekspresja MGF, zbiegająca się z maksymalną aktywacją komórek satelitarnych
3. 6-24 godziny: Ekspresja MGF spada; wzrasta ekspresja IGF-1Ea
4. 24-72 godziny: Dominuje IGF-1Ea, napędzając różnicowanie i syntezę białek

Ten profil czasowy stanowi podstawę farmakokinetyczną dla PEG-MGF: wydłużony okres półtrwania formy PEG-ylowanej bardziej odpowiada naturalnemu czasowi trwania okna ekspresji MGF w porównaniu z szybko usuwanym niemodyfikowanym peptydem.

8. Zależności dawka-odpowiedź

Aktywacja komórek satelitarnych

Peptyd E MGF aktywuje uśpione komórki satelitarne w sposób zależny od dawki:

• 1 ng/mL: Próg wykrywalnej aktywacji komórek satelitarnych in vitro
• 10-25 ng/mL: Umiarkowana odpowiedź proliferacyjna; znaczący wzrost wbudowywania BrdU wskazujący na ponowne wejście do cyklu komórkowego [1][7]
• 50-100 ng/mL: Prawie maksymalna proliferacja komórek satelitarnych bez przedwczesnego różnicowania – optymalne okno terapeutyczne [7][9]
• Powyżej 100 ng/mL: Efekt plateau; brak dodatkowych korzyści proliferacyjnych obserwowanych w większości systemów hodowlanych

Kandalla i wsp. (2011) potwierdzili w ludzkich mioblastach, że peptyd E MGF w optymalnych stężeniach zwiększał proliferację, jednocześnie aktywnie hamując przedwczesne różnicowanie, utrzymując pulę komórek progenitorowych niezbędną do skutecznej naprawy mięśni [7].

Odpowiedzi mięśniowe in vivo

W modelach gryzoni:

• MGF dostarczany przez AAV: Pojedyncze domięśniowe wstrzyknięcie AAV produkujące utrzymującą się lokalną ekspresję MGF zwiększało liczbę komórek progenitorowych mięśni i opóźniało pogorszenie funkcji u myszy dystroficznych (mdx), z ALS (SOD1) i zdrowych [10].
• Hipertrofia zależna od dawki: Wyższe poziomy lokalnej ekspresji MGF korelowały z większym rozszerzeniem puli komórek satelitarnych, ale związek między dawką MGF a ostatecznym przyrostem masy mięśniowej jest modulowany przez późniejszą fazę różnicowania napędzaną przez IGF-1Ea.

Różnice w zależności dawka-odpowiedź związane z wiekiem

Hameed i wsp. (2003) wykazali, że ekspresja mRNA MGF po treningu oporowym jest znacznie stłumiona u osób starszych w porównaniu z młodymi dorosłymi [8]. To odkrycie sugeruje, że egzogenny PEG-MGF może wymagać wyższych dawek u populacji starszych, aby skompensować upośledzoną endogenną sygnalizację MGF, chociaż hipoteza ta nie została przetestowana klinicznie.

Zależność dawka-odpowiedź w neuroprotekcji

Dluzniewska i wsp. (2005) wykazali zależną od stężenia neuroprotekcję neuronów hipokampa przez peptyd E MGF przed ekscytotoksycznością i stresem oksydacyjnym [6]. Efekt neuroprotekcyjny obserwowano w stężeniach nanomolarnych i działał poprzez mechanizmy niezależne od IGF-1R.

9. Skuteczność porównawcza

PEG-MGF vs. natywny (niemodyfikowany) MGF

• Okres półtrwania: PEG-MGF kilka godzin vs. MGF minuty – definiująca przewaga PEGylacji
• Skuteczność na dawkę: PEG-MGF osiąga utrzymujące się narażenie tkankowe z pojedynczego wstrzyknięcia; niemodyfikowany MGF wymagałby ciągłego wlewu lub bardzo częstych wstrzyknięć dla porównywalnych efektów biologicznych
• Aktywacja komórek satelitarnych: Obie formy aktywują komórki satelitarne z równoważną mocą in vitro; PEG-MGF osiąga bardziej utrzymującą się aktywację in vivo dzięki wydłużonemu czasowi ekspozycji
• Użyteczność systemowa: PEG-MGF nadaje się do wstrzyknięć podskórnych lub domięśniowych z biodostępnością systemową; niemodyfikowany MGF jest zasadniczo ograniczony do miejscowego wstrzyknięcia w docelowym miejscu
• Immunogenność: PEG-MGF wiąże się z ryzykiem przeciwciał anty-PEG przy powtarzaniu dawek; niemodyfikowany MGF nie

PEG-MGF vs. IGF-1 (systemowy)

• Mechanizm: IGF-1 działa głównie poprzez IGF-1R, promując różnicowanie i syntezę białek. MGF działa poprzez szlaki niezależne od IGF-1R, aktywując komórki satelitarne bez indukcji różnicowania [1][6].
• Selektywność: MGF selektywnie rozszerza pulę komórek progenitorowych; IGF-1 napędza zarówno proliferację, jak i różnicowanie, potencjalnie wyczerpując pulę komórek macierzystych.
• Rola czasowa: MGF inicjuje naprawę mięśni (aktywacja komórek satelitarnych); IGF-1 ją kończy (różnicowanie i hipertrofia). Są sekwencyjne, a nie redundantne.
• Ryzyko raka: Podwyższony poziom IGF-1 w krążeniu jest epidemiologicznie związany ze zwiększonym ryzykiem raka. Autonomiczna aktywność peptydu E MGF może mieć inny profil ryzyka.
• Faza kliniczna: Rekombinowany IGF-1 (mekasermin) jest zatwierdzony przez FDA w leczeniu ciężkiego niedoboru IGF-1. PEG-MGF nie ma danych klinicznych.

PEG-MGF vs. Follistatyna (inhibicja miostatyny)

• Mechanizm: Follistatyna promuje wzrost mięśni poprzez blokowanie sygnalizacji miostatyny i aktywiny (antykataboliczne). PEG-MGF promuje wzrost mięśni poprzez aktywację komórek satelitarnych i rozszerzenie puli progenitorowej (proregeneracyjne).
• Komplementarność: Oba podejścia celują w różne aspekty biologii mięśni i teoretycznie mogą być synergistyczne – follistatyna usuwa hamulec miostatyny, podczas gdy PEG-MGF aktywuje silnik komórek satelitarnych.
• Baza dowodowa: Follistatyna ma dane z badań klinicznych fazy 1/2a w dystrofii mięśniowej Beckera. PEG-MGF pozostaje całkowicie przedkliniczny.

10. Ulepszony profil bezpieczeństwa

Szlak IGF-1 i ryzyko raka

Związek między MGF a ryzykiem raka wymaga starannego rozróżnienia między dojrzałą domeną IGF-1 a peptydem E [1][2]:

• Dojrzała domena IGF-1: Sygnalizuje poprzez IGF-1R, szlak zaangażowany w proliferację komórek i potencjalnie wzrost guzów. Podwyższony poziom IGF-1 w krążeniu jest epidemiologicznie związany ze zwiększonym ryzykiem raka piersi, prostaty i jelita grubego.
• Peptyd E MGF: Działa poprzez mechanizmy niezależne od IGF-1R [4][6]. Autonomiczny szlak sygnalizacyjny peptydu E może mieć fundamentalnie inny profil ryzyka raka, chociaż nie zostało to bezpośrednio zbadane w modelach nowotworowych.
• Kontekst PEG-MGF: Większość preparatów PEG-MGF zawiera tylko domenę peptydu E (nie pełny pro-MGF z dojrzałym IGF-1), co ograniczałoby sygnalizację proliferacyjną zależną od IGF-1R.

Ryzyko wyczerpania komórek satelitarnych

Przewlekła lub nadmierna stymulacja proliferacji komórek satelitarnych teoretycznie mogłaby wyczerpać pulę komórek macierzystych mięśni w czasie, zmniejszając długoterminową zdolność regeneracyjną [7]. Obawa ta jest szczególnie istotna w przypadku:

• Protokołów powtarzania dawek: Przedłużone podawanie PEG-MGF powinno być cykliczne, a nie ciągłe.
• Populacji starszych: Rezerwy komórek satelitarnych są już zmniejszone z wiekiem [8]; dalsze wyczerpanie przez nadmierną stymulację może być nieproduktywne.
• Dystrofii mięśniowej: Mięśnie dystroficzne już doświadczają przyspieszonego obrotu komórek satelitarnych; dodatkowa stymulacja proliferacyjna musi być zrównoważona z ryzykiem wyczerpania.

Obawy specyficzne dla PEG

• Przeciwciała anty-PEG: Około 25-40% ogólnej populacji ma przeciwciała anty-PEG (prawdopodobnie z ekspozycji na PEG w kosmetykach i farmaceutykach), a powtarzanie dawek PEG-ylowanych związków może zwiększać te miana [11]. Może to powodować przyspieszone klirensowanie z krwi przy kolejnych dawkach i rzadko reakcje anafilaktoidalne.
• Akumulacja PEG: Bardzo duże grupy PEG (powyżej 40 kDa) mogą gromadzić się w tkankach przy powtarzaniu dawek. Konkretny rozmiar PEG użyty w preparatach PEG-MGF jest różny i wpływa na to ryzyko.
• Wakuolizacja: Podawanie PEG-ylowanych białek w wysokich dawkach i przez długi czas wiązano z wakuolizacją kanalików nerkowych w badaniach toksykologicznych na zwierzętach.

Zakaz WADA

PEG-MGF jest zakazany przez cały czas w kategorii S2 WADA (Hormony peptydowe, czynniki wzrostu, substancje pokrewne i mimetyki) [2]. Ta klasyfikacja odzwierciedla obawy dotyczące poprawy wyników sportowych poprzez przyspieszenie wzrostu mięśni i naprawy. Sportowcy powinni być świadomi, że metody wykrywania peptydów pochodnych MGF stale się doskonalą.

Obawy dotyczące czystości i produkcji

PEG-MGF nie jest produkowany w warunkach farmaceutycznych do żadnych dostępnych komercyjnie dostaw. Obawy obejmują:

• Kompletność PEGylacji: Niepełna PEGylacja może prowadzić do mieszanin PEG-ylowanego i nie-PEG-ylowanego peptydu o nieprzewidywalnej farmakokinetyce.
• Polidyspersyjność PEG: Komercyjne odczynniki PEG mają rozkład długości łańcuchów, tworząc heterogenne populacje sprzężone.
• Czystość peptydu: Zanieczyszczenia syntetyczne, produkty degradacji i zanieczyszczenie endotoksynami nie podlegają kontroli jakości farmaceutycznej.

11. Powiązane peptydy

See also: Ipamorelin, CJC-1295, Follistatin-344, BPC-157

12. Referencje

1. [1] Yang SY, Goldspink G (2002). Different roles of the IGF-I Ec peptide (MGF) and mature IGF-I in myoblast proliferation and differentiation. FEBS Lett. PubMed
2. [2] Goldspink G (2005). Research on mechano growth factor: its potential for optimising physical training as well as misuse in doping. Br J Sports Med. DOI PubMed
3. [3] Hill M, Goldspink G (2003). Expression and splicing of the insulin-like growth factor gene in rodent muscle is associated with muscle satellite (stem) cell activation following local tissue damage. J Physiol. PubMed
4. [4] Mills P, Lafreniere JF, Bhatt TK, et al. (2007). A new pro-migratory activity on human myogenic precursor cells for a synthetic peptide within the E domain of mechano growth factor. Exp Cell Res. PubMed
5. [5] Carpenter V, Matthews K, Devlin G, et al. (2008). Mechano-growth factor reduces loss of cardiac function in acute myocardial infarction. Heart Lung Circ. PubMed
6. [6] Dluzniewska J, Sarnowska A, Beresewicz M, et al. (2005). A strong neuroprotective effect of the autonomous C-terminal peptide of IGF-1 Ec (MGF) in brain ischemia. FASEB J. PubMed
7. [7] Kandalla PK, Goldspink G, Butler-Browne G, Mouly V (2011). Mechano Growth Factor E peptide (MGF-E peptide), a synthetic peptide analog of the IGF-1 splice variant, enhances expansion of human myogenic progenitor cells. Biochem Biophys Res Commun. PubMed
8. [8] Hameed M, Orrell RW, Cobbold M, et al. (2003). Expression of IGF-I splice variants in young and old human skeletal muscle after high resistance exercise. J Physiol. PubMed
9. [9] Qin LL, Li XK, Xu J, et al. (2013). Mechano growth factor (MGF) promotes proliferation and inhibits differentiation of C2C12 myoblasts. Mol Cell Biochem. PubMed
10. [10] Ates K, Yang SY, Orrell RW, et al. (2007). The IGF-I splice variant MGF increases progenitor cells in ALS, dystrophic, and normal muscle. FEBS Lett. PubMed
11. [11] Roberts MJ, Bentley MD, Harris JM (2002). Chemistry for peptide and protein PEGylation. Adv Drug Deliv Rev. PubMed
12. [12] Goldspink G, Yang SY (2004). The splicing of the IGF-I gene to yield different muscle growth factors. Adv Genet. PubMed